Հաղթողը

Մեր կողմերի անտառներում եղնիկներ ու գայլեր տեսնելը սովորական բան է: Եղնիկի համար գայլ տեսնելն ավելի սովորական է, գայլի համար եղնիկ տեսնելը գրեթե նույնքան ուրախալի, որքան մարդու: Հաճախ եղնիկին տեսնելուց հետո գայլի ու մարդու նպատակն էլ նույնն է: Ես այսպես, մտքերս իրար կապելով փորձում էի չշփոթվել, չմոլորվել, այն բանից հետո, երբ տեսա, որ բարեկամներից մեկը անտառում գայլի ձագեր էր գտել ու բերել էր գյուղ: Մամիկոնը գայլի ձագերին պահում էր իր տան բակում փորած հորի մեջ: Կերակրում էր, քիչ, թե շատ խնամում:

Տեսա երեք փափուկ, դեռ եղնիկի համ չտեսած անմեղ ձագերի ու միայն քնքշանք զգացի:

-Գել ա էլի,- անտարբեր ասաց Մամիկոնն ու տուն մտավ:

Գելը հոտից ոչխար գողացողն է, գիշերով գյուղի շներին հաչացնողն է ու խեղդողը, սրանք ինչ գել, սրանք երեք ձագեր էին, ում բռնել էին անպաշտպան պահին, իրենց բնի մեջ: Գելը նա է, ով եկել է իր բնի մոտ ու տեսել, որ ձագերը չկան: Բայց արդյո՞ք քո թշնամու երեխան էլ է քո թշնամին:

-Մամիկոն, սպասի, լսի, բա ի՞նչ ես անելու հիմա էս ձագերի հետ…

-Դեռ չեմ որոշել,- եղնիկի միսը մանրացնելով պատասխանեց որսորդ եղբայրս: Ու թեև հասկացա, որ նա պարզապես խնայեց ինձ այդ պատասխանով, բայց փորձեցի հավատալ, որ կարող եմ խորհուրդ տալ:

-Արի տանենք միասին անտառում բաց թողնենք

-Չեն ապրի, փոքր են…,- հայցքիցս խուսափելով, շարունակում էր եղնիկի գործը

-Իսկ քո մոտ կապրե՞ն…

Հարցս մնաց օդում կախված` պարանին գցած եղնիկի չորացող մորթու նման:

Մի քանի գիշեր գյուղի ծայրին ապրողները վախեցած բողոքում էին, թե գայլերը գյուղին շատ մոտ են գալիս ու ողջ գիշեր ոռնում: Մի քանի հոգին, որ գիտեին Մամիկոնի տան բակում փորված հորի գաղտնիքը փորձում էին համոզել նրան, որ ճիշտը գայլի ձագերին տանել բնին մոտիկ թողնելն է, բայց հաղթանակած մարդու հետ լեզու գտնելը կրկնակի բարդ է: Դա ինձ դեռ իմ մեծ պապն էր ասում, որովհետև պատերազմի տարիներին գերի ընկած ժամանակ հազար էդպես մանր հաղթողներ էր տեսել: Հաղթանակը զինվորի ու գեներալի համար մեկ է գալիս: Գերիներին հսկող զինվորները իրենց հաղթող էին զգում այն ժամանակ, երբ մերոնք իրենց կռվողներին ջարդելով մաքրում էին երկրի սահմանները: Եվ քանի դեռ Մամիկոնը իրեն հաղթողի աննվաճ բարձրունքում էր պահում երեգ ձագ կորցրած գայլը սահմաններ նվաճելով գյուղին էր մոտենում:  

Մարդը իր հաղթանակների համար հուշարձաններ է կառուցում, որ թշնամին տեսնի ու վախենա:

Մեր տան դիմացի տունը, թոքր բլրի վրա էր: Հին, գրեթե չերևացող աստիճաններով բարձրանում էինք բլրի վրա, հետո կարծես մտնում բլրի մեջ, որովհետև Սինոկի ու Գոհարի տունը գետնափոր խրճիթ էր, մութ, հողածածկ հատակով ու մշտական խոնավահոտով: Ես մի քիչ վախենալով էի շրջում նրանց տան մոտով: Ներսում վառվող ճրագը միշտ երեկոյի տպավորություն էր ստեղծում, իսկ Գոհարի բարձր ձայնից փշաքաղվում էի: Չգիտեմ ինչ էին մտածել ծնողները, երբ իրենց որդուն ռուսերեն հասարակ գոյականով էին կոչել` Սինոկ, բայց այնքան բնական էր դարձել բոլորիս համար նրա անունը, որ բոլորովին վերջերս եմ հասկացել բուն նշանակությունը: Նրանք իմ մեծ տատուպապի հասակակիցն էին երևի, միշտ բարի, ժպտերես, փոքր ու կռացած:  Չգիտեմ էլ գյուղում կային մարդիկ, ովքեր նրանց երիտասարդ տեսած լինեին: Նրանք իրենց միս ու արյունից ծնված զավակ չունեին, իրենց հարազատներից մեկն իր աղջկան հանձնել էր Սինոկի ու Գոհարի խնամքին, վերջիններիս մենակությունը խափանելու համար: Երեխա ունենալու, մեծացնելու և սերունդ շարունակելու բնազդը մարդու մեջ շատ ուժեղ է, կառուցած տունը, մշակած հողը որևէ մեկին թողնելու ձգտումը` անհաղթահարելի մեծ: Բայց  Սինոկի ու Գոհարի տունը գետնափորից չդարձավ երկհարկանի, նրաց փոքրիկ հողակտորը` ավելի բերգառատ: Նրանց տան փոխարեն հիմա հուշարձան են կանգնեցրել: Քանդել են տունը, որը երկու կյանքի հուշարձան էր, փոխարենը կառուցել մի քանի այլ կյանքերի կորստը խորհրդանշող և այդ կորստի գնով ևս մի հաղթանակի հուշարձան:

Գայլին կորուստների խորհրդանիշեր պետք չեն, նրան իր կորուստն է պետք վերականգնել: Կորուստ, որը իր միս ու արյունից էր, որը իր տեսակի շարունակողն էր: Մի ողջ հոտ երեք ձագի դիմաց, մի մեծ նախիր երեք ձագի դիմաց և այսպես գյուղացիների մոտ խուճապ էր: Նրանք ովքեր չգիտեին գայլերի ակտիվության պատճառը ուզում էին մի խմբով որսի դուրս գալ վնասատու ոհմակին վերացնելու համար: Մյուսները փորձում էին Մամիկոնին համոզել: Մի քանի օր անց ողջ գյուղը իմացավ երեք ձագի պատմությունը: Խորհուրդ կազմեցին ու գնացին Մամիկոնի մոտ:

-Մամիկոն, հասկացանք, բերել ես, քոնն են, բայց էս մարդկանց ապրանքը ձեռից գնում է,- խաթրով ասաց մեջներից ավագը

-Ձեռից գնալը որն ա… էնա գելի փայ են դառել…

-Տո ասա եղնիկը խփել ես բերել…էդ ձագերին ուր ես գեղ բերում…

Մամիկոնը լսում էր գլուխը կախ:

-Ուր են էդ գելի ճուտերը, բեր տանենք բնին մոտիկ մի տեղ թողենք

-Լավ,- վերջապես խոսեց Մամիկոնը,- վաղը առավոտ ձեզանից երկու հոգի ինձ հետ եկեք, տանենք…

Որոշեցին ու ամեն մեկը իր տուն գնաց: Իրենց կորուստների մեղավորին գտած, ու ապագա կորուստներից խուսափելու կարևոր խնդիրը լուծած մարդկանց մի պահ թվաց, թե իրենցից ոչ ոք կով ու ոչխար չի կորցրել:

Գարնան պաղ շաղը տրորելով երեք որսորդ անշշուիկ մոտենում էին գայլի բնին, որտեղից Մամիկոնը երկու շաբաթ առաջ երեք ձագ էր գտել:

-Էստեղ լավ ա, հանեք դրանց,- հրահանգեց Մամիկոնը: Պարկերը դատարկեցին, երեք քնահարամ ձագերը կպան Մամիկոնի ոտքից:

-Մամիկոն, թող դրանց,

-հա դուք գնացեք էն թփերի մոտ, էս կգամ, հետևենք, տենանք գալիս ա սրանց մերը, թե չէ…

Գայլերը պառկեցին Մամիկոնի ոտքերի տակ:

-Դե վեր կացեք, գնացեք բնի մոտ,- գայլի ձագերի հետ խոսում էր Մամիկոնն ասես իրեն պետք է հասկանային: Կռացավ սկսեց շոյել ձագերի փափուկ մորթին, պաչեց նրանցից ամենաքնկոտի ճակատն ու փորձեց բարձրանալ: Նրա ոսրորդի հայացքը այս անգամ սովորության համաձայն չկարողացավ հեռուն ուսումնասիրել, իրենից մի քանի քայլի վրա կանգնած էր մոխրագույն գայլը: Նրա հայացքը մեղադրում էր Մամիկոնին, սպառնում էր ու մի պահ Մամիկոնին թվաց թե իր մահապատիժը տեսավ գայլամոր աչքերի մեջ:  Նա դանդաղ կանգնեց ու նույնքան դանդաղ ետ-ետ գնաց: Մամիկոնին թվում էր, թե իր ամեն քայլի հետ գայլն իրեն ավելի է մոտենում: Գայլը մի ցատկով հասավ ձագերին ու սկսեց լիզել նրանց փոքր մարմինները, իսկ երբ հայացքը բարձրացրեց Մամիկոնն արդեն չկար:

Որքան պետք է ապրի մարդը, որ գենի մեջ կորչի իր տեսակը շարունակելու բնազդը, որ իր տան փոխարեն հուշարձան կառուցեն, որքան պետք է ապրի կենդանին, որ իր ու իր սերունդների գոյությունը հարգանքի արժանանա: Ավար բերելը հաղթողի հոգեբանություն է, եթե  ավարդ կորցրեցիր  հաղթանակ էլ չունես, եթե կորցնելու ոչինչ չունես` արդեն հաղթանակած ես:

 Անի Մաղաքյան  Տպագրվել է TV Ալիք շաբաթաթերթում

Իսկական լոռեցու նման...

Վրույր Հարությունյան

Զրուցեց Անի Մաղաքյանը

Ծնվել է 1949թ.-ին Կիրովականում (այժմ Վանաձոր): Սովորել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիային կից դերասանական ստուդիայում` Քեսայանցի արվեստանոցում: Աշխատել է նաև Արտաշատի Ա.Խարազյանի անվան պետական թատրոնում: 2003թ.-ից ընկերների հետ հիմնել է Վանաձորի «Բոհեմ» կամերային թատրոնը: Աշխատում է Վանաձորի Հ. Աբելյանի Անվան պետական դրամատիկական թատրոնում`որպես բեմի վրպետ-դերասան:

Կերտել է շուրջ հիսուն թատերական դեր: Նկարահանվել է «Որտեղ էիր, մարդ Աստծո», «Ճանապարհ դեպի Սասունցի Դավիթ», «Ղարաբաղյան անավարտ օրագիր», «Մի վախեցիր», «Ծովահենների կայսրությունը», «Ընդհատված մանկություն», «Պարացելիուսի վարդը» և մի շարք այլ ֆիլմերում: 2008թ.-ին «Թատերական Լոռի» փառատոնում արժանացել է մրցանակի` լավագույն տղամարդու դերակատարման համար:

Ա.Մ. Ե՞րբ կայացրեցիք դերասան դառնալու որոշումը:

Վ.Հ. Մայրս ինձ շատ էր թատրոն տանում,  6-7 տարեկանից ես թատրոն էի գնում: Սովետի ժամանակ փորձում էին անխտիր բոլորին մոտեցնել թատրոնին: Տոմսեր էին վաճառում գրեթե բոլոր հիմնարկներում, անգամ ինչ-որ տեղ պարտադրաբար: Մայրս թատրոն շատ էր սիրում: Փոքր էի, չէին թույլատրում դահլիճ մտնել, բայց մայրս խնդրում էր, ասում էր`պահող չկա երեխային թույլ տվեք գա, լուռ կնստի և իհարկե թույլ էին տալիս: Թատրոնի հանդեպ սերս այդ օրերից է հավանաբար գալիս, որովհետև շատ տպավորիչ էր վարագույրի բացվելը, դեկորացիաները:

Ա.Մ. Հետաքրքիր մանկություն ե    ք ունեցել...

Վ.Հ. Չեմ ասի`շատ ծանր մանկություն եմ ունեցել, բայց ոչ այնքան ապահով, հարթ չի եղել, անընդհատ կապված եմ եղել մորս հետ և նա ինձ տվեց թատրոնի զարմանահրաշ, հեքիաթային աշխարհին մոտենալու հնարավորությունը:

Ա.Մ. Ո՞ր ներկայացումն է ամենից շատ տպավորվել:

Վ.Հ. Հիսունականներն էին, բեմադրվում էին և կոմեդիաներ, և դրամաներ, վերջիններն ավելի շատ և նայում էի, թե ինչպես է մայրս արտասվում ներկայացման ժամանակ: «Ռուզան» էին խաղում, ժողովրդական դերասանուհի Լենա Փաշինյանն էր գլխավոր դերում և երբ հնչում էր `«Ռուզան, ետ դարձիր`հրամայում է հայրիկը» և Ռուզանը ոգեշունչ պատասխանում էր` «Բայց կանչում է Հայրենիքը», այդ խոսքերի հետ դահլիճը ոտքի էր կանգնում, բարձր ծափահարություններ և ես տեսնում էի, թե ինչպես է մայրս լաց լինում...

Ա.Մ. Ո՞րը եղավ դեպի թատրոն ձեր առաջին քայլը

Վ.Հ. Դպրոցական էի, իմացա, որ ուսուցչի տանը թատերախումբ է գործում, ծանոթ տղաներ կային, որ հաճախում էին, որոշեցի գնալ, այդպես էլ սկսեց ամեն ինչ: Թեև այդ տարիների ընկերներով գնում էինք «կինո», այնքան հետաքրքիր ֆիլմեր էին ցուցադրում հետախույզների մասին, և մենք որոշել էինք, որ հետախույզների դպրոց պետք է գնանք: Հետո հասկացա, որ հետախույզի և դերասանի մասնագիտությունների մեջ տարբերությունը շատ քիչ է:

Ա.Մ. Գիտեմ, որ երիտասարդ տարիներին աշխատել եք Արտաշատի թատրոնում, ինչու՞ հենց այնտեղ

Վ.Հ. Երևանում էի ապրում, արդեն ամուսնացել էի և աշխատանք էր պետք, որը Երևանին հնարավորինս մոտ կլիներ, բայց այդ տարիներին շատ էինք նեղվում,  ժողովուրդը թատրոն չէր գալիս, նեղվում էինք, թե ու՞մ համար ենք այսքան չարչարվում` փորձեր, ներկայացումներ: Այդ դժվար օրերին, երբ հաճախ նեղսրտած զրուցում էինք, ավագ գործընկերներիցս մեկն ասաց` «այ բալա էդ քացր թույնը, որ դու կուլ ես տվել, էլ փրկություն չունես... » և իհարկե նա ճիշտ էր...

Ա.Մ. Ասում եք, որ Արտաշատցիք թատրոն չէին գալիս, իսկ որտե՞ղ է հանդիսատեսը «ձեր սրտով»:

Վ.Հ.  Տավուշի, Թալինի հանդիսատեսը ... բայց իհարկե Լոռվա հանդիսատեսը եղել է հրաշալի բոլոր ժամանակներում: Սովետական կարգերի փլուզումից հետո եկավ վակումային շրջան, երկրաշարժ, պատերազմ, ժողովուրդը թատրոնի ժամանակն ու սիրտը չուներ, բայց միևնույն ժամանակ ապշելու բան էր, երբ «Ռուզան» բեմադրեցին, դարձյալ «Ռուզան», ժողովուրդը եկավ, դրա կարիքը կար, ժողովուրդը ոգեշնչման կարիք ուներ:

Ա.Մ. Ինչպես «Հին օրերի երգը» ֆիլմում`պատերազմի տարիներին մարդիկ «Քաջ Նազար էին բեմադրում»...

Վ.Հ. Այո, ճիշտ ես,  դա միշտ է եղել, ժողովրդին ստրեսից հանելու, ոգեշնչելու և ինչ-որ տեղ ամենօրյա հոգսերից ցրելու համար:

Ա.Մ. Որքան գիտեմ այդ դժվար տարիներին աշխատել եք նաև Ռուսաստանում

Վ.Հ.  Ռուսաստանի աշխատանքը կապ չուներ թատրոնի հետ: Երբ, տեսա, որ հնարավոր չէ Երևանում վարձով ապրել և ընտանիք պահել, որոշեցի «խոպան» գնալ: Այդ ժամանակ ուրիշ ելք չէր երևում և Անի ջան, կարծում եմ տղամարդու համար ամոթալի աշխատանք չկա, այն տղամարդը, որը ձեռքերին կոշտուկներ չունենա, ի՞նչ տղամարդ է: Այդպես վեց տարի գնացի-եկա: Հրաշալի մարդկանց հետ էի աշխատում` Հայաստանի տարբեր քաղաքներից, տարբեր մասնագիտության տեր տղաներ էին: Նրանցից շատ բան սովորեցի, բազմաթիվ հետաքրքիր ու յուրահատուկ կերպարներ գտա ի դեմս նրանց: Այդ տարիների փորձը ինձ որպես դերասան, շատ օգնեց, տարբեր մտածելակերպ, քաղաքական հայացք և ապրելակերպ ունեցող կերպարներ կերտելիս:

Ա.Մ. Դուք մոտ 50 դեր եք կերտել թատրոնում, դրանցից, ո՞րն է ձեզ ավելի հարազատ, որ դերն եք համարում իսկապես ձերը

Վ.Հ. Ցավոք չեղավ այդպես, իմ երազած դերերը ես այդպես էլ չխաղացի`դա չգրված օրենք է, հարցրեք ցանկացած դերասանի, հատկապես իմ սերնդակիցներին, նրանցից յուրաքանչյուրը կասի նույն բանը: Սովետական միության տարիներին մեծ մասամբ պարտադրված դերեր էին:

Ա.Մ. Այնուամենայնիվ ի՞նչ դեր կցանկանայիք խաղալ, որն այդպես էլ չեք խաղացել

Վ.Հ. Իմ ողջ կյանքի ընթացքում ես ինձ համարել եմ կոմեդիոն ժանրի դերասան, բայց մինչ օրս ես չխաղացի նման ոչ մի դեր: Չիրականացավ իմ երազանքը և կամաց դա մարեց իմ մեջ, խեղդվեց: Ես համակերպվեցի այդ մտքի հետ և դա իմ կորուստն եմ համարում: Հետագայում մեծ ցանկություն առաջացավ խաղալ Լիր արքա, ինչը նույնպես չհաջողեց: Անգամ, երբ Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան թատրոնում  հատուկ հայտ ներկայացրեցի այդ դերը խաղալու համար, դարձյալ այն ինձ չտվեցին: Արդեն մի քանի անգամ այդ նույն խնդրին բախվելուց հետո, թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարի հետ կոնֆլիկտ ունեցա: Դերասանի ուզածն ընդամենը դեր է, ուրիշ ոչինչ, և երբ դա էլ է մերժվում, հիասթափությունն անխուսափելի է: Բայց կարծում եմ կյանքում էլ ավելի կարևոր բաներ կան:

Ա.Մ.  ուստի, ի՞նչն է ձեզ համար կարևոր

Վ.Հ. Կարևորը լավ անուն թողնելն է, ես Վանաձորից 12 ուսանող եմ տվել Երևանի Թատերական ինստիտուտին: Պարապել եմ ցուրտ ստուդիաներում, բայց ոչ մի աշակերտ չի բացակայել և բոլորը հասել են իրենց նպատակին, ինձ համար կարևոր էր դա այն ժամանակ և հիմա: Իսկ ամենակարևորը` լավ մարդ մնալն է...

Ա.Մ. Ո՞րն է դերասանի առաջնային խնդիրը

Վ.Հ. Դերասանի գերխնդիրը միշտ լինելու է հանդիսատեսին ծառայելը`այդպես եղել է և այդպես կլինի: Մեր խնդիրն է նաև ճշմարիտ, գեղեցիկ արվեստ մատուցելը: Չեմ հիշում`որտեղ եմ կարդացել `արվեստը հոգու գեղեցիկի վերարտադրությունն է, սա լավագույն բնորոշումն է, և մեր խնդիրն է վերարտադրել գեղեցիկն ու ճշմարիտը, որը կա մեր մեջ:

Ա.Մ.  Բացի թատրոնի դերերը, նաև մի քանի ֆիլմերում եք նկարահանվել, ո՞րը կառանձնացնեք

Վ.Հ. Հայֆիլմում նկարահնվեցի «Որտեղ էիր, մարդ աստծո», «Ճանապարհ դեպի Սասունցի Դավիթ» հրաշալի ֆիլմերում, բայց Սովետական միության փլուզումից հետո դադար եղավ: Վերջին տարիներին մի քանի առաջարկներ ստացա նաև ռուս ռեժիսյորներից` այդ թվում ռեժիսյոր Նատալիա Վասիլենկոյի կողմից, ով իր դիպլոմային աշխատանքը որոշեց նկարահանել Հայաստանում: Նկարահանվում էր կարճամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմ`Բորխեսի «Պարացելիուսի վարդը» ստեղծագործության հիման վրա: Դերն ինձ հետաքրքրեց, հրաշալի խումբ էր հավաքվել, բոլորն իրենց գործը լավ գիտեին, պրոֆեսիոնալ թիմ էր, ինչն աշխատանքը ավելի հետաքրքիր և պատասխանատու էր դարձնում: Վերջին տարիների համար այս ֆիլմը կարող եմ վստահ առանձնացնել:

Ա.Մ. Ձեր մասնակցությամբ վերջին աշխատանքը, որին հետևել եմ «Մեր գյուղը» հեռուստասերիալն էր, գիտեմ, որ շատ է սիրվել ժողովրդի կողմից: Բազմաթիվ անգամ դրական կարծիքներ եմ լսել այդ աշխատանքի վերաբերյալ:

Վ.Հ. Նախ, պետք է ասեմ, որ ի տարբերություն թատրոնի, ես շատ շնորհակալ եմ և կինոյին, և հեռուստատեսությանը: Չապրելով մայրաքաղաքում`ես հնարավորություն եմ ստացել ներգրավվել տարբեր հեռուստանախագծերում, որոնցից վերջինը  «Մեր Գյուղը»  հեռուստաֆիլմն էր, ինչի համար չեմ կարող երախտագիտությունս չհայտնել ռեժիսյոր Ելենա Արշակյանին:

Ա.Մ. Հայկական հեռուստատեսությամբ ցուցադրվող սերիալների մեծ մասը դժգոհությունների ալիք է բարձրացնում, բայց այս գործը, կարծես, արդարացրեց հեռուստադիտողի սպասումները:

Վ.Հ. Իսկապես, այսօր պարզապես ամոթ չկա, այդքան գրում են, քարկոծում, միևնույնն է: «Մեր գյուղը»  կարող եմ վստահ ասել`ստացված է: Երբ սկսեց ցուցադրվել հեռուստատեսությամբ, ինձ ամենուրեք կանգնեցնում էին, նկարվում կամ ստորագրություն էին խնդրում: Ինձ հակացուցված էր անգամ շուկա մտնել: Մարդիկ կանգնեցնում էին, հարցեր տալիս, կատակում: Եվ դա այնքան լավ է, հասկանում ես, որ քո արածը ճիշտ է: Մարդիկ անկեղծ սիրել էին ֆիլմի պարզ ու ազնիվ կերպարներին: Մենք բոլորս կարոտ ենք մնացել մի սիրո գեղեցիկ պատմության, մարդկային պարզ փոխհարաբերությունների: Ամենուրեք լարվածություն առաջացնող ֆիլմեր են ցուցադրվում,  դա է պատճառը, որ «Մեր գյուղը» ֆիլմը այդպիսի ջերմ ընդունելություն ստացավ:

Ա.Մ. Ֆիլմը նկարահանվել է Դսեղում, հասցրեցի՞ք շփվել գյուղացիների հետ:

Վ.Հ. Դսեղն ինձ համար Թումանյանական սրբագույն, գեղեցիկ մի վայր էր: Միշտ Թումանյանական օրերին գնում էինք թանգարան, «Ծովեր»: Այդքանով էր սահմանափակվում Դսեղի հետ իմ շփումը, բայց նկարահանման օրերին մարդկանց ջերմությունը, օգնելու պատրաստակամությունը ապշեցրեց ողջ նկարահաման խմբին: Գյուղացիք ամեն մեկն իր հերթին իր տուն էր հրավիրում `թարմ մածուն, տնական ձու ու անարատ մեղր հյուրասիրելու: Ֆիլմի ռեժսյորը`Ելենա Արշակյանը պատմում էր, որ ուրիշ ոչ մի տեղ նման հյուրընկալություն չի տեսել:

Ա.Մ. Ֆիլմում ձեր կերպարը իսկական լոռեցի էր`մի քիչ ըմբոստ, մի քիչ համառ ու մևնույն ժամանակ բարի, ճշմարտախոս:

Վ.Հ. Իմ կերպարը գյուղի հենարաններից մեկն է: Դե, դա էլ լոռեցու արյան մեջ է, այդ ըմբոստության, համառության ու բարության ընդհանրությունը: Այդպիսին են լոռեցիները, բայց սա դեռ այն չէ`կոտրված է լոռեցու սիրտը, ոգին: Մեծ հոգու ու սրտի տեր լոռեցիների մեծ մասը ցավոք երկրից դուրս են հիմա: Այդ ուրախ օրերում ցավով նկատում էինք, որ ամեն երրորդ տան դուռը փակ էր`կողպեքը կախված: Այգիները լքված, պոպոքն ու խնձորը թափված գետնին: Այդ սրբագույն հողում, արտագաղթի պայմաններում, ժողովուրդը դեռ կարողանում է իր ունեցածով ուրախանալ ու ոնց հարկն է, իսկական լոռեցու նման, հյուրընկալություն կազմակերպել:

Տպագրվել է TV Ալիք շաբաթաթերթում