Զրուցեց Անի Մաղաքյանը
Ծնվել է 1989թ-ին Վանաձորում: Սովորել է Վանաձորի Պետական Համալսրանի կերպարվեստի
և գծագրության ֆակուլտետում: Մասնակցել է Սլովակիայում, Վրաստանում, Գյումրիում կայացած
երիտասարդ նկարիչների միջազգային սիմպոզիումների: Ունեցել է մի քանի ցուցահանդեսներ
Երևանի «Ներկայ» և «Արտ Վորդ», Վանաձորի Գրիգոր Նարեկացի ցուցասրահներում և Վանաձորի
պատկերասրահում:
Ա.Մ. – Ե՞րբ սկսեցիր նկարել
Մ.Չ. – Շատ պատահական սկսեցի նկարել:
Դասագրքիս մեջ դիմանկար էի արել, հայրս տեսավ ու չէր հավատում, որ ես եմ նկարել: Եվ
քանի որ դպրոցական տարիներին ոչնչով չէի հետաքրքրվում և ավարտելուց հետո էլ չգիտեի
ինչով պետք է զբաղվեմ՝ հայրս առաջարկեց աշխատել տեխնիկայիս վրա, այդպես սկսեցի նկարել:
Ես հետո պետք է հասկանայի, որ նկարչությունն այն է ինչ պակասել է ինձ ողջ կյանքիս ընթացքում:
Ա.Մ.- Բայց դու ծնվել էս նկարչի ընտանիքում,
հայրիկդ նկարիչ է, նաև իմ նկարչության ուսուցիչն է եղել
Մ.Չ. – Ճիշտ է, ես արվեստի մթնոլորտում
եմ մեծացել, նկարիչներ, ցուցահանդեսներ, բայց չէի պատկերացնում, որ կարող եմ ես էլ
մի օր նկարել: Համալսարան ընդունվելուց հետո հասկացա, որ գաղափարակիցներ եմ գտել, ժամանակի
ընթացքում նկարելն ինձ համար կենսական անհրաժեշտություն դարձավ:
Ա.Մ. – Հայրդ ի՞նչ ազդեցություն ունեցավ
քեզ վրա, որպես նկարիչ
Մ.Չ. – Կարելի է ասել, եթե ես նկարիչ
եմ դարձել, ապա դա հորս շնորհիվ է, ոչ միայն տեխնիկապես, այլև մտածելակերպով ՝ նկարիչ:
Շատ դասախոսներ եմ ունեցել, բայց իմ ուսուցիչը հայրս է: Շատ եմ կարևորել նաև պապիս
խորհուրդները, ով նույնպես տաղանդավոր նկարիչ էր՝ ինձ համար լավագույններից մեկը, թեև
կյանքի բերումով չի կարողացել ավելի լրջորեն զբաղվել նկարչությամբ:
Ա.Մ. – Համաշխարհային ճանաչում ունեցող
նկարիչներից, ո՞վ է քեզ վրա ազդեցություն ունեցել
Մ.Չ. – Համաշխարհային դասականներից չեմ
կարող առանձնացնել մեկին, ով ազդեցություն է ունեցել իմ նկարչական տեխնիկայի վրա, ես
ավելի շատ ներշնչվել եմ նրանց կենսագրությամբ, օրինակ Վանգոգի կյանքը որքան դժվար,
նույնքան էլ հետաքրքիր է եղել, իսկական նկարչի կյանք է: Որպես մեծ մտածող, լայն մտահորիզոն
ունեցող նկարիչ շատ սիրում եմ Միխաիլ Վրուբելի գործերը, կարող եմ ասել, որ նա իմ ամենասիրելի
նկարիչն է:
Ա.Մ. – Ասում ես, որ Վանգոգի կյանքը
իսկական նկարչի կյանք է, ինչպիսի՞ն պետք է լինի նկարչի կյանքը
Մ.Չ. – Նկարիչը պետք է ազատ լինի, պետք
է ուրիշ ոչնչով չզբաղվի, նկարչությունը պետք է ամբողջովին ներփակի ստեղծագործողին:
Բայց ցավոք մեր իրականության մեջ դա անհնար է՝ արտաքին խնդիրները շատ են:
Ա.Մ. – Ի՞նչ ես սիրում նկարել ամենից
շատ
Մ.Չ. – Արևածաղիկներ եմ սիրում նկարել:
Դրանք մի տեսակ ջերմություն են հաղորդում: Առհասարակ վառ գույների սիրահար եմ:
Ա.Մ. - Ո՞ր գույնն ես սիրում ամենաշատը
Մ.Չ. – Բոլոր գույներն էլ իմն են, ինձ
համար տարբերություն չկա, կարևորը ճիշտ տեղում օգտագործել, ճիշտ ներկայացնել
Ա.Մ. – Վրաստանում արված նկարների շարք
ունես, եթե չեմ սխալվում Թբիլիսիու՞մ
Մ.Չ. – Այո, Թբիլիսին գեղեցիկ, նկարչական
քաղաք է, այնտեղ եղածս ժամանակ մի քանի նկար արեցի, նկարչության առումով ներշնչող քաղաք
է:
Ա.Մ. – Դու ցուցահանդես ես ունեցել Երևանում,
կպատմե՞ս այդ մասին
Մ.Չ. –Երևանի «Ներկայ» ցուցասրահի բացման
հետ մեկտեղ ներկայացվեց նաև իմ «Գարուն և Նավակներ» նկարների շարքը ՝ «Գտնվել են գույներ»
ընդհանուր խորագրով: Ցուցադրված էին 15 մեծ կտավի աշխատանք և մոտ 50 փոքր գործ:
Ա.Մ. - Ո՞ր նկարիդ վրա ես ամենից երկարն
աշխատել
Մ.Չ. – դիպլոմային աշպատանքիս վրա մոտ
մեկ տարի աշխատեցի՝ պատկերաված է Հովհաննես Թումանյանը՝ շրջապատված գաղթական հայերով,
բայց ընդհանրապես ես արագ եմ նկարում, անգամ մեծ կտավները 2-3 օրում ավարտում եմ:
Ա.Մ. - Ի՞նչն է ամենադժվաը նկարչի աշխատանքի մեջ
Մ.Չ. – Ամենադժվարը թեմա գտնելն է: Մարդ
չի կարող անընդհանտ նույնը նկարել: Տեխնիկապես նկարիչը կարող է կատարելության հասնել,
բայց չունենալ թեմա, ասելիք, իսկ դա անչափ կարևոր է:
Ա.Մ.- Այս տեսարանը քեզ համար կարող
է թեմա դառնալ (ցույց եմ տալիս Վանաձորի պատկերասրահի մեծ պատուհանից դուրս Ա.Մ.)
Մ.Չ. – իհարկե, մեր շուրջն ամենուրեք
տեսարաններ են, պարզապես պետք է այդ տեսարանը ներկայացնելու յուրահատուկ ձև գտնել,
հասարակ ծառը ներկայացնել այնպես, որ դա դառնա հանճարեղ աշխատանք, իհարկե դա էլ հանճարեղ
նկարիչներին է հասու
Ա.Մ. – Նկարելուց առաջ արդեն գիտե՞ս,
թե ինչ կտավ ես ստանալու
Մ.Չ. – երբեք չեմ մտածել այդ մասին կտավի
առաջ, ընդհանարպես չեմ ունեցել նման խնդիր ասելու, բացատրելու, թե ինչ եմ ուզում նկարել
և շատ քչերի խորհուրդներն եմ լսում, որովհետև կարող է շատ մարդիկ նայեն և ամեն մեկն
իր կարծիքն ասի, բայց վերջապես նկարիչն անում է այնպես, ինչպես ինքն է զգում, որովհետև
նախ պետք է քեզ հետ անկեղծ լինես, հետո միայն ներկայացնես գործդ:
Ա.Մ. – Ո՞րն է լավ նկարիչ լինելու գլխավոր
նախապայմանը՝ տաղանդը, աշխատասիրությունը, լավ գեները
Մ.Չ. – Տաղանդը պետք է, բայց առանց աշխատասիրության
ոչնչի չես հասնի, իսկ աշխատասիրության հետ պետք է նաև սիրել այն ինչ անում ես: Անընդհատ
նկարելը դեռ հաջողության գրավական չէ, կարող է մի քանի ժամ մտածես և նկարես մի քանի
րոպե
Ա.Մ.- դու ամեն օ՞ր ես նկարում
Մ.Չ. – կարելի է ասել՝ ամեն րոպե, ես
անընդհատ այդ պրոցեսի մեջ եմ, ոչ միայն տեխնիկապես՝ մատիտով ու թղթով, այլև մտածելով՝
թեմաներ և պատկերներ որոնելով, ես դա էլ եմ աշխատանք համարում: Կարևորը դասական երաժշտություն
հնչի:
Ա.Մ. – Քո աշխատանքներից ո՞րն ես սիրում
ամենաշատը
Մ.Չ. – Կան մի քանի աշխատանքներ, որոնք
ոչ թե մեծ արժեք ունեն, որպես արվեստի գորց, այլ ինձ համար են շատ թանկ, դրանցից մեկը
պապիս դիմանկարն է:
Ա.Մ. – Իսկ, ո՞րն ես համարում քո ամենաստացված
աշխատանքը
Մ.Չ. – իմ ամենաստացված գործը դեռ չեմ
նկարել…
Հարցազրույցը տպագրվել է TV ալիք շաբաթաթերթում
