Նա քնել է այնքան հանգիստ ու անվրդով, որ թվում է, թե աշխարհն է քնած հիմա,
նրա բարակ կոպերի տակ…
Հանդարտությամբ մեծ աստղերի և մեղմ շնչով քամիների` նա իր բարձն է ամուր գրկել
ու պատմում է հիմա նրան թաքուն տեսած երազները իր մանկական… անմեղույամբ մի նախաստեղծ`
նա շարժում է փոքրիկ-փոքրիկ ձեռքերը իր և մի
քանի ակնթարթով բացում աչքերն ու զարմանում, որ հրաշքով կամ մոգությամբ ձեռքերը իր
դիպան իր իսկ փափուկ այտին… և քնում է էլի ասես սպասելով նոր հրաշքի…
Ես նստած եմ նրա դիմաց, հետևում եմ այդ ամենին և թևեր են աճում ասես իմ կռացած
մեջքի վրա… Եվ նույն սիրով իմ նախամոր ու խենթության հասնող տենչով, համբուրում եմ
երազներից տաքուկ նրա ճակատն ու ձեռքերը և հասկանում` աշխարհում կա և սեր, և կյանք,
կան գարուններ ու արևներ կարմիր ու տաք, կան ժպիտներ, կա երազանք` այս ամենն է հիմա
ննջում նրա սիրուն կոպերի տակ… Անի Մաղաքյան
Комментариев нет:
Отправить комментарий