Լինում է չի լինում քաղաքը...

Այս քաղաքում կարելի է մեռնել ձանձրույթից...

Այս քաղաքում ...որտեղ ոչինչ չի կատարվում... բացի անձրևը...

Լինում է չի լինում քաղաքը...

լինում է չի լինում իմ սեր...

Այստեղ կարելի է քայլել երկար և ոչ մի տեղ չհասնել...

Եվ շփոթել սերը...

Կարելի է ծխել և նայել պատուհանից...

Այս քաղաքում իմ սեր... միայն այս քաղաքում...

Լինում է չի լինում սերը...

Լինում է չի լինում իմ սեր...

Այստեղ կարելի է կարդալ աշխարհի բոլոր գրքերը...

Ահա այդ տեղը...և այդ գրքերը... վեպերը սիրո մասին...

Ամպի չափ քաղաք է... քաղաք է ամպի մեջ...

Այս խոտերը որ աճում են անձրևից...

և ծածկում ոտնատեղերը...

խուտուտ են տալիս ոտքիս թաթերը...

խոտածածկ  շավիղ է սեր իմ...

բոբիկ ու թաց մի շավիղ...

Այս քաղաքում կարելի է սիրահարվել ձանձրույթից...

Ոչինչ չանելու նման... սիրահարվել...

Պարապ մնալու նման....

Թեյ խմել...նայել պատուհանից...

Հիշել, թե ինչպիսին էր ամառն անցած... հագնվել տաք...

Լինում է չի լինում ամառը...

Սեր իմ...այս ամառը... չի լինում...

Այս քաղաքում, որն անտանելի մոտ է...

Այն մոտ է աշխարհի բոլոր քաղաքներին...

Բայց սարսափելի հեռու է քեզանից...

Աշխարհի չափ քաղաք է սեր իմ...

Աշխարհ է քաղաքի մեջ...

Անի Մաղաքյան