Եթե քեզ ոչինչ թվաց մեց փոթորիկը իմ լուսաբացի,
էլ ի՞նչ կարող եմ քեզ առաջարկել բացի սերս՝ միակը…
Երբ աշխարհները չեն հասկանում մեզ
և նետվում ենք մենք ափը ոչնչի,
երբ այսքան անկեղծ խոսքերից հետո
անհնարին է դառնում հավատը,
էլ ի՞նչ կարող եմ ես առաջարկել
քո լռությունը կոտրելու համար…
եթե քեզ ոչինչ թվաց իմ հույսը
և ծիծղելի՝ կարոտն ու լույսը,
էլ ի՞նչ կարող եմ փոխել հիմա ես
քո այսքան երկար մենակությունը կիսելու համար…
Եթե քո ձայնը ես չլսեի անգամ տարին մեկ
Էլ ինչի՞ս էր պետք տարին՝ ամբողջը
և կյանքը ամբողջ ի՞նչ գրողիս էր…
Անի Մաղաքյան
Комментариев нет:
Отправить комментарий